Een jonge moeder wordt met spoed opgenomen. In het ziekenhuis blijkt dat ze ernstig ziek is. De artsen willen haar meteen bloed geven, om tijd te winnen voor een behandeling en voor haar vier kinderen.
Ze groeide op als Getuige van Jehova, en bloed is voor haar onbespreekbaar. Wanneer haar man begint te twijfelen, praat de familie stevig op hen in om een transfusie zelfs niet te overwegen.
Na een kort ziekbed overlijdt ze, veel te jong. "Had een transfusie haar gered? Had het haar extra tijd gegeven? Dat zullen we nooit weten." Ze laat vier kinderen achter zonder moeder. Het gat dat ze achterlaat, is niet te beschrijven.
Bij de uitvaart vraagt haar jongste dochter of de kist nog even open mag: ze wil mama nog één keer knuffelen.